Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

περί κωλότρυπας ο λόγος...




το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε με mail ένας αναγνώστης

το βρήκα ειλικρινές, χαριτωμένο και πολύ καυλιάρικο και το δημοσιεύω με κάποιες φωτογραφίες απο τη συλλογή μου








Από μικρός ασχολιόμουν με τη τρύπα μου.

Θυμάμαι γύρω στα τέσσερα, είχα ένα Lego και ο παππούς μου μ’ έπιασε σχεδόν στα πράσα καθώς προσπαθούσα να βάλω μέσα μου ένα μακρόστενο κομμάτι του. Μόλις είχα ξυπνήσει θυμάμαι, ποιός ξέρει τι θα είχα ονειρευτεί και τι όρεξη θα είχα, αλλά θυμάμαι πολύ καλά ότι ήθελα να βάλω κάτι στο κώλο μου.  Ίσως και να μη το θυμόμουν, αν δεν είχα τρομάξει τόσο πολύ στη θέα του παππού μου να μπαίνει στο δωμάτιο για να με ξυπνήσει, ότι θα μου έλεγε κάτι κακό (ευτυχώς δε κατάλαβε τίποτα), όπως επίσης και γιατί βγήκε πολύ λερωμένο κι αναγκάστηκα να το πετάξω απ’ το παράθυρο πάνω απ’ το κρεβάτι μου στην αυλή. Κάποια στιγμή αργότερα το βρήκε η γιαγιά μου και μάλλον νόμιζε ότι το λέρωσαν οι κότες και το πέταξε…

Θυμάμαι και λίγο αργότερα, κατά τα οχτώ μου, να παίρνει η χήρα πλέον γιαγιά μου τον μεσημεριανό της ύπνο, κι εγώ στο σαλόνι, έχοντας στηθεί στα τέσσερα μπροστά στο επενδυμένο με καθρέφτη φύλλο ενός μπουφέ, με κατεβασμένο το σωβρακάκι μου να μου εφαρμόζω διάφορα : τις μύτες από διαφόρων μεγεθών στυλό, την άκρη από ένα αυτοκινητάκι-γερανό που είχα, μαρκαδόρους, τη λαβή από κουτάλια… το καθένα είχε και διαφορετική, μοναδική αίσθηση. Τα έχωνα, και ανοιγοκλείνοντας τη σούφρα μου και κουνώντας το κώλο μου, θαύμαζα το αποτέλεσμα.

Ίσως κι ένα σημάδι του πόσο μαζόχας ήμουν, ήταν που μερικές φορές πλήγιαζα επίτηδες με κάτι τη σούφρα μου, ή πιεζόμουν να της βάλω κάτι με περισσότερη δύναμη, όπως το λεπτό πόδι ενός τραπεζιού σαλονιού που είχα γυρίσει ανάποδα, πάντα μπροστά στο καθρέφτη φυσικά, που όμως μπορεί να είχε μερικές σκλήθρες στην άκρη.

Πόσες φορές σαν ενήλικας πια, αναρωτήθηκα πως δεν είχα πάθει καμιά μόλυνση μ’ όλες αυτές τις βρωμιές που έκανα μικρός.

Ή την τετραγωνισμένη άκρη από κάποιο παιχνίδι…

Ή πίεζα ένα πιρούνι πάνω στη τρύπα μέχρι να καταλάβω ότι έγινε μια μικρή ζημιά…

Με πλήγιαζα έτσι και δε μπορούσα να χαρώ για μερικές μέρες τη σούφρα μου σαν παιχνίδι, και περίμενα με αγωνία όταν περάσει το τσούξιμο που ένιωθα, ειδικά όταν πήγαινα τουαλέτα, για να ξαναρχίσω το στήσιμο στο φύλλο-καθρέφτη και το πολύωρο παιχνίδι.



Μια άλλη παρόμοια χοντράδα που θυμάμαι να’ χω κάνει ήταν σ’ ένα παλιό σπίτι στο Αιγάλεω, τη περιοχή που μέναμε τότε, σ’ ένα μεγάλο κτήμα, όπου συνήθως πήγαινα με τη παρέα μου στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου για παιχνίδι κι εξερεύνηση. Είχα πάει μια φορά μόνος μου, απόγευμα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος. Στο πάνω πάτωμα του παλιού ξύλινου σπιτιού, είχαν σωθεί μερικά τζάμια στις μεγάλες μπαλκονόπορτες από το πετροβόλημα των φίλων μου, κι έτσι όπως μ’ άρεσε να βλέπω το κώλο μου σε καθρέφτη, τα κατέβασα και με χάζευα και χαϊδευόμουν. Ήθελα όμως να μου χώσω και κάτι, κ το μόνο που βρήκα πέρα από τα δάχτυλά μου, ήταν ένα μπουκάλι μπύρα!! Το έστησα κάτω, κι ένοιωσα το στόμιό του να μου φορμάρεται στη τρύπα, ένα στόμιο που ποιός ξέρει τι ποντίκι και τι κατσαρίδα το είχε περπατήσει-γλείψει-χέσει! Πάλι καλά που δεν ήταν και σπασμένο!


Αθάνατη η καύλα, αθάνατη κι τρύπα μου τελικά όπως αποδείχτηκε!



Τις περισσότερες φορές η τρύπα μου είναι το πρώτο πράμα που χαϊδεύω όταν ξυπνήσω, ακόμα κι αν είμαι καυλωμένος. Ποτέ δε πιάνω πρώτα το πουλί μου. Μπορεί να μου χώσω κανένα κωλοδάχτυλο, αλλά και μόνο ένα χάδι έστω και γύρω απ’ τη τρύπα με στέλνει. Θυμάμαι είχα ένα γκόμενο που σχεδόν πάντα ξυπνούσε πρώτος όποτε κοιμόμασταν μαζί. Ε, λοιπόν, το πρώτο πράγμα που έκανε, μισοκοιμισμένος-μισοξύπνιος ήταν να μου χουφτώνει τη τρύπα. Τις περισσότερες φορές με έγλυφε λίγο και με πήδαγε μετά, αλλά το καλύτερο μου ήταν να νοιώθω το ψάξιμό του να βρει τη τρύπα κάτω απ’ τα σεντόνια κι ανάμεσα στα κωλομάγουλά μου και το κωλοδάχτυλο του και να ξυπνάω από αυτό.





Και κάτι κάπως άσχετο, θυμάμαι πολύ καλά όταν χώρισα απ’ αυτό το γκόμενο - που ήμουν και πολύ καψούρης τελικά -  το επόμενο πρωινό, σαν για να με τιμωρήσω, μου έχωσα στη ψύχρα και τα τέσσερα μου δάχτυλα, μαζί με τον αντίχειρα, στεγνά, ασάλιωτα, προσπάθησα με λίγα λόγια να κάνω fist στον εαυτό μου, χωρίς αποτέλεσμα φυσικά, είτε λόγω κλίσης του χεριού μου, είτε λόγω «στενότητας» (ναι, παρόλο που με ανοίγω από μικρός, είμαι ακόμα στενός, από κατασκευής!!!). Το έκανα ίσως για να τιμωρήσω το σώμα μου για το τέλος της σχέσης, δε ξέρω, μέχρι που μου ήρθε να μου χώσω ένα μαχαίρι, να με τραυματίσω ανεπανόρθωτα – ευτυχώς δεν το έκανα. Κάποιο θεματάκι θα παίζει εδώ…



Όταν ξέρω ότι θα είμαι μόνος μου για ώρα, μ’ αρέσει να με ανοίγω με διαστολέα, ένα σχετικά καινούργιο παιχνίδι. Στήνομαι κ πάλι σε καθρέφτη (απαραίτητη προϋπόθεση, μέχρι που αναρωτιέμαι πόσο θα μου άρεσε να το κάνω και σε άλλον κάτι τέτοιο αφού μου αρέσει τόσο να βλέπω το κώλο μου, τέλος πάντων, άλλο κεφάλαιο αυτό, άλλο θεματάκι), αφήνω τελείως χαλαρό τον εαυτό μου και μου τον χώνω σιγά- σιγά. Δεν τον πήρα κ πολύ ακριβό, οπότε έχει τις ατέλειες του, τα δύο «αυτιά» (κάτι σαν αυτό το πράμα που χώνεις στο πίσω μέρος του παπουτσιού για να το φορέσεις) είναι κάπως… όχι κοφτερά, αλλά πάντως πολύ καλά λειασμένα. Όπως και να’ χει, πρέπει ή να μου έχω χώσει κάτι μικρότερο προηγουμένως, να έχω ανοίξει λίγο, ή να αφήσω τον εαυτό μου τελείως ελεύθερο, τουλάχιστον μέχρι να περάσουν μέσα μου τα πλατιά μέρη από τα αυτιά. Από κει κ πέρα αρχίζει το κυρίως παιχνίδι, αν και ήδη η επαφή της τρύπας με το κρύο μέταλλο με καυλώνουν σχεδόν αμέσως. Στρίβοντας σιγά σιγά μια στρόφιγγα που έχει πάνω ο διαστολέας, ανοίγει και η τρύπα και το έντερο πιο μέσα, έτσι ώστε αν σηκώσω το κώλο μου τελείως πάνω και σκύψω, μπορώ να τον ακούσω να μπαινοβγαίνει αέρας, σαν να ανασαίνει – καύλα!!! Κι όταν ανοίξω καλά, μπορώ να μου χώσω ότι περνάει από το άνοιγμά του, συνήθως μου χώνω ένα μακρύ και σχετικά στενό πλαστικό στειλιάρι που έχω. Όταν φτάνει η άκρη από το στειλιάρι βαθειά στο έντερο, το αίσθημα είναι μοναδικό, νιώθω απίστευτα με την επαφή του με τα τοιχώματα του εντέρου μου, ψάχνοντας με το στειλιάρι τη κάθε του πτυχή. Συνήθως το χώνω όσο πιο βαθειά μπορώ, σφηνώνει κάπως στο βάθος, πονάει και λίγο, πέφτω προσεκτικά μπρούμυτα στο καναπέ και τραβάω μαλακία! J  



Μια άλλη μου χαρά, είναι το πλύσιμο όταν έχω κάποιο ραντεβού για να γαμηθώ. Σ’ άλλους που έχω μιλήσει φαίνεται ταλαιπωρία, αλλά εμένα με τρελαίνει να ξεβιδώνω το τηλέφωνο του ντους, να χώνω την άκρη μέσα μου και να ανοίγω τη βρύση με πίεση. Πάντα χλιαρό βέβαια, ούτε κρύο, ούτε καυτό. Είτε σφίγγω τη σούφρα μου για να κλείσω μεγάλη ποσότητα νερού και να το βγάλω με πίεση, είτε μετά από λίγο που έχω χαλαρώσει, χώνω όσο πιο βαθειά μέσα μου το στόμιο του σωλήνα και αφήνω το νερό να τρέχει από τα βάθη του έντερού μου. Κι αυτό αν τύχει, μ’ αρέσει να το χαζεύω στα γυαλιστερά άσπρα πλακάκια του μπάνιου μου, σαν να γαμιέμαι από ένα πίδακα νερού. Μπορώ να το κάνω για πάνω από δεκάλεπτο αυτό, μου αρέσει και η σιγουριά ότι είμαι ολοκάθαρος για το γαμιά μου.





Η τελευταία μου ανακάλυψη είναι να μου χώνω τη λαβή από μια στρογγυλή βούρτσα που έχω. Δε χρειάζεται ούτε σάλιο, είναι πολύ λείο το πλαστικό μέρος της, κι αυτό που μου αρέσει περισσότερο, είναι να μου τη χώνω μέχρι εκεί που αρχίζουν οι σκληρές της πλαστικές τρίχες. Τη φορμάρω καθισμένος ανακούρκουδα, και μετά σηκώνομαι και περπατάω στο σπίτι κ κάνω καμιά δουλειά, πλένω κανένα πιάτο ας πούμε, ή σιδερώνω, και οι τρίχες μου τσιμπάνε το δέρμα γύρω από τη τρύπα και με καυλώνουνε. Συνήθως βέβαια ερεθίζεται το ευαίσθητο δέρμα, με λίγο αιματάκι…

Ακόμα μου αρέσει να με πονάω φαίνεται…


security (on) my foot...! (05.05.2003)

«Έτοιμος» σκέφτηκα επιθεωρώντας το χώρο. Όπου να’ ναι θα' ρχόταν, του είχα πει ότι μ’ αρέσουν τα ακριβή ραντεβ...

ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ MOY