Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, 17:30, ΠΑΥΛΟΣ 01



(αληθινή μου εμπειρία)








"Κρυώνεις;"
Ήταν Ιανουάριος κι ήταν ολόγυμνος, φυσικά κρύωνε....!
"Μάλιστα", απάντησε κι ένας μικρός σπασμός ανατριχίλας τον ταρακούνησε…

Μόλις πριν 2 ώρες είχαμε μια πρώτη επαφή από μια ιστοσελίδα γνωριμιών και ήδη εδώ και λίγη ώρα είχε υπακούσει στη πρώτη μου διαταγή:
"Θα συναντηθούμε κάτω από το σπίτι μου! Αν τελικά γουστάρουμε ο ένας τον άλλον, με το που θα μπούμε στο δωμάτιο και θα κλείσω τη πόρτα, θα σταθείς όρθιος πίσω της με το πρόσωπο στραμμένο σ' αυτήν και θα περιμένεις οδηγίες!".
Είναι μια εντολή που τη δίνω σε όλους ανεξαιρέτως όταν είναι να συναντηθούμε! Από τη στιγμή που κάποιος θα αποφασίσει να με συναντήσει, τουλάχιστον αυτό θα γίνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! Μπορεί να συζητήσω τους όρους "υποταγής" ή τις υποτιθέμενες αντοχές του εκάστοτε επίδοξου "σκλάβου", τη πορεία του παιχνιδιού, μπορεί και αμέσως μετά από αυτή τη πρώτη, απαράβατη διαταγή ο σκλάβος να μου ζητήσει να φύγει, από ντροπή από φόβο ή μετανοιωμένος που έφτασε μέχρι εδώ, αλλά αυτό όχι! Είναι ένας απαράβατος κανόνας!
Κι έτσι κι έγινε, κοιτάζοντας μια-δυο φορές κλεφτά πάνω από τον ώμο του, στεκόταν όρθιος μπροστά από την πόρτα και περίμενε να του πω τι να κάνει.
"Βγάλε το μπουφάν σου κ κρέμασε το στο πόμολο της πόρτας" είχα πει κι υπάκουσε.
"Ξεκούμπωσε το τζίν σου κ μαζί με το σλιπάκι σου κατέβασε τα με αργές κινήσεις μέχρι τα γόνατα!"
Από τα αγαπημένα μου σημεία της κάθε φάσης, τη στιγμή που θα έβλεπα το αντικείμενο του πόθου μου τη πρώτη φορά.

Εκτός από κάποιες περιπτώσεις που ντρέπονται ή λόγω απειρίας κομπλάρουν, συνήθως τους αρέσει να μου δείχνουν το κυρίως πιάτο, ίσως τον κυριότερο γι αυτούς λόγο που μου γδύνονται και κάνουν ότι τους πω, ποτέ όμως δε μου άρεσε το στήσιμο και η αυταρέσκεια που έχουν κάποιοι, να στήνονται και με ηδυπάθεια να επιδεικνύουν τη πραμάτεια τους κουνώντας τη δεξιά-αριστερά καυλωμένοι και διψασμένοι για (το) πούτσο (μου), πάντα μου έκανε πρόστυχο και διακονιάρικο! "Γάμησέ με", "σκίσε με" ήταν εκφράσεις που όχι μόνο δε μου άρεσαν αλλά είχαν τα τελείως αρνητικά αποτελέσματα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε ανάλογα με τη διάθεσή μου και τις καύλες μου, ή τους έριχνα ένα βιαστικό πήδημα να ξεκαυλώσω ή τους έδιωχνα σχεδόν με τα παπούτσια στο χέρι! Ξεκαθάριζα από τη σύντομη μας συνομιλία στο παράθυρο διαλόγου της ιστοσελίδας ή σ' ένα σύντομο τηλεφώνημα που τις περισσότερες φορές προηγούταν της συνάντησης ότι τον άλλο τον ήθελα σεμνό , μετρημένο, χωρίς καμιά πρωτοβουλία, να έχω τον πρώτο και το τελευταίο λόγο ακόμα και στις ανάσες που θα παίρνει!

Όταν ο Παύλος κατέβασε το εσώρουχό του, ένας υπέροχος κώλος πρόβαλε θριαμβευτικά! Κάτι τέτοιες στιγμές που χάζευα τον άλλον να γδύνεται, νοσταλγούσα το καιρό που κάπνιζα, έτσι, να χάζευα αυτό το θέαμα τραβώντας και μια βαθιά τζούρα από τσιγάρο! Πλούσιος δυνατός κώλος, ολοκάθαρο δέρμα, άτριχος σχετικά και υπέροχα λευκός! Αν κι εγώ κάνω γυμνισμό με τη πρώτη ευκαιρία, μου αρέσουν τα κωλαράκια που δεν τα έχει δει ο ήλιος – ή που τουλάχιστον έχουν την ικανότητα στη μέση του χειμώνα να αποβάλλουν το όποιο μαύρισμα αποκτούν το καλοκαίρι! Έχω ένα μικρό φωτιστικό αναμμένο χάμω, λίγο πιο κει από το σημείο που συνήθως στέκονταν, και σ' αυτό το στάδιο του γδυσίματος το θέαμα είναι καύλα σκέτη. Έβαλα το χέρι μου μέσα από το παντελόνι μου κι ο Παύλος με τη άκρη του ματιού του την έπιασε αυτή μου τη κίνηση.
"Δεν έχεις δουλειά να κοιτάς πίσω σου!" είπα σοβαρά, όχι άγρια, αλλά με τον τόνο ότι εννοώ αυτό που λέω!
"Σκύψε τώρα και βγάλε τα παπούτσια σου!"
Ξέροντας πια με τι σόι ματάκια είχε να κάνει, έσκυψε με όσο πιο τεντωμένα πόδια μπορούσε κι άρχισε να λύνει τα κορδόνια του προσφέροντας μου σε πλήρη θέα την ανοιχτή του σχισμάδα...!
"Καύλα αγοράκι μου" σκέφτηκα και χωρίς δεύτερη σκέψη σηκώθηκα!
"Μείνε όπως είσαι" είπα κι έχωσα τη παλάμη μου κάθετα την ανοιχτή του χαραδρίτσα. Είχε τριχούλες και μου άρεσε αυτό, και παρόλο το κρύο της εποχής ήταν λίγο υγρές από ιδρώτα, μπορεί κι από το άγχος. Στο διαδικτυακό μας διάλογο μου είχε πει ότι είχε κάποιες εμπειρίες με "αφέντες", είχε δηλαδή φάει λίγο ξύλο στο πισινό πάνω στη πράξη και, οκ, του είχαν καρφώσει το πούτσο τους βίαια στο λαρύγγι ή και στο κώλο! Γιαλαντζί αφέντες! Του εξήγησα ότι πολύ μικρή σχέση έχω εγώ με όλα αυτά, ίσως και να τα κάνω κάποιες φορές, αλλά είναι το πιο ασήμαντο μέρος του παιχνιδιού, μερικές φορές ούτε καν διεισδύω στον άλλον με τον άλλο ή με τον άλλο τρόπο. Θα περνούσε ακόμα λίγη ώρα για να καταλάβει το είδος του καπνού που φουμάρω, κι αν θα του άρεσε ή όχι.
"Ζεστό" σκέφτηκα, κι έπιασα με τον αντίχειρα και τον δείκτη μερικές τριχούλες και του τις τράβηξα ελαφρά – το παιχνίδι του πόνου θα αργούσε λίγο ακόμα.
Ακόμα κι έτσι δυσανασχέτησε λίγο κ πήγε να κουνηθεί.
"Όπως είσαι πουστράκι", είπα έντονα! "Πονέσαμε κιόλας;"
"Όχι, εντάξει".
Κι έτσι όπως ήταν σκυμμένος, με το αριστερό μου χέρι σήκωσα το ένα κωλομέρι και με το άλλο του έδωσα μια δυνατή σφαλιάρα πάνω στη τρυπούλα.
Τραντάχτηκε, αλλά προς τιμήν του αυτή τη φορά έμεινε στη θέση του. Είχε ήδη λύσει τα παπούτσια κ περίμενε να απομακρυνθώ για να τα βγάλει.
"Μήπως πονέσαμε τώρα;"
"Όχι".
"Μας άρεσε μήπως"
Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του, του άρεσε και ντρεπόταν λίγο, το σάλιο είχε πνίξει το λαρύγγι του από το άγχος.
Του έδωσα άλλες τρεις ελαφριές, ακριβώς πάνω στη τρυπούλα, έκαναν ένα υπέροχο θόρυβο, σαν να χτυπάς "κουφά" παλαμάκια με τις χούφτες σου. Βόγκηξε λίγο αλλά οκ, μέσα στα επιτρεπτά όρια.

Θέλω τον άλλο όσο γίνεται πιο σιωπηλό, ποτέ δε μου άρεσαν να επιφωνήματα, ακόμα και της καύλας! Νομίζω ότι τα περισσότερα είναι προσποιητά, ακόμα και του πόνου, θέλω ο άλλος να καταφέρνει να πνίγει το βογγητό του και τον πόνο του στα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια, τον έχω σε μεγαλύτερη υπόληψη έτσι, τον "λατρεύω" περισσότερο μετά, όσο περισσότερο πόνο υπομένει κ μάλιστα σιωπηλά, τόσο περισσότερο ανεβαίνει στα μάτια μου, με κάνει να νιώθω υπερήφανος γι αυτόν!


Ο σκλάβος υπομένει σιωπηλός τις όποιες δοκιμασίες που τον υποβάλλει ο αφέντης του. Αν αδυνατεί να υπακούσει, ζητάει μικρή ακρόαση (2) και αν ο αφέντης το κρίνει αναγκαίο τον φιμώνει με όποιο τρόπο κρίνει κατάλληλο.

Μπορεί να τον έτσουξαν λίγο οι σφαλιαρίτσες, σίγουρα τον καύλωσαν όμως, ένιωσα το περίνεό του θεόσκληρο! Έμενε να διαπιστώσω κάτι τελευταίο για να επιστρέψω στη θέση μου και να ξέρω ότι θα πάει καλά η βραδιά, οπότε του έτριψα λίγο την τρυπούλα με τον αντίχειρα και με μια απότομη κίνηση του τον έχωσα. Εκεί πήγε να σηκωθεί.
"Στη θέση σου!"
"Τσκ, λίγο σάλιο, κάτι, τσούζει, συγνώμη," λόγια αμήχανα κι ανακατεμένα είπε έτσι
όπως ήταν σκυμμένος.
"Τα σάλια και οι κρέμες είναι για να γυναικάκια και τις αδελφές, είσαι εσύ;"
Τουλάχιστον εξωτερικά καθόλου, άλλωστε γι αυτό και βρισκόταν μισόγυμνος απέναντί μου. Κάπου 180 ύψος, βάρος 75 κιλά, σώμα ίσως λίγο γυμνασμένο αλλά πολύ καλοφτιαγμένο και σφιχτό, και ανοιχτός καστανόξανθος με αρρενωπότατο καλοξυρισμένο πρόσωπο, όταν τον πρωτοείδα κάτω από το σπίτι μου που είχαμε δώσει ραντεβού φάνηκε αμέσως ότι είχε καταβάλλει αρκετή προσπάθεια για να μου αρέσει, λουσμένος, ξυρισμένος και με ολοκάθαρο τζίν παντελόνι. Όταν μπήκε σπίτι κι άρχισε να γδύνεται ένιωσα την ελαφριά μυρωδιά του σαπουνιού και του μαλακτικού στα ρούχα του. Άρωμα η κολόνια φυσικά ούτε για δείγμα, ήταν μέσα στους απαράβατους κανόνες του σκλάβου και που του είχα πει πριν συναντηθούμε.

Ο σκλάβος δεν φοράει αρώματα η κολόνιες, το μόνο που του επιτρέπεται στο σώμα του είναι η μυρωδιά του σαπουνιού!

Στρίβοντας τον αντίχειρα μέσα στη τρυπούλα ένιωσα και το βερικοκάκι του προστάτη του πρησμένο, αλάνθαστο σημάδι καύλας κ μου άρεσε που ήταν τόσο ορεξάτος ο μικρός. Έβγαλα το δάχτυλο και το έφερα στη μύτη μου
"Σωστός" σκέφτηκα, "ξέρει να είναι καθαρός". Το δάχτυλό μου μύριζε λίγο σαπούνι, λίγο ιδρώτα και φυσικά κώλο, καμιά σχέση με σκατίλα, την απεχθάνομαι, μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση κι ολόκληρη τη βραδιά, όχι, αλλά αυτή τη γλυκιά χαρακτηριστική μυρωδιά της βλεννογόνου του εσωτερικού του κώλου που και μόνο η θύμηση της μπορεί να καυλώσει τον σωστό "γευσιγνώστη"!
"Γδύσου τελείως", είπα κι επέστρεψα στον καναπέ να συνεχίσω το μπανιστήρι!
Υπάκουα, κλώτσησε λίγο πιο πέρα τα μισοβγαλμένα παπούτσια του, το παντελόνι με το σλιπάκι και ίσιωσε το κορμί του για να βγάλει το πουκάμισο και το φανελάκι.
Υπέροχο θέαμα! Κρεατωμένες πλάτες και ώμοι, ωραία μέση, σφιχτά μπούτια, τα φανταζόμουν ήδη με κόκκινες οριζόντιες γραμμές από τη καλαμένια μου βίτσα, ίσως να δοκίμαζα και το δερμάτινο αυστραλέζικο μαστίγιο στη πλάτη, ανάλογα πως θα έκοβα τις αντοχές του στη πορεία…
Κι έμεινε τελείως γυμνός και στήθηκε πάλι κοιτώντας τη πόρτα περιμένοντας...


Ο σκλάβος - αν σε σπάνια περίπτωση δεν του ζητηθεί το αντίθετο - δεν έχει καμιά απολύτως πρωτοβουλία και περιμένει υπομονετικά να εκπληρώνει την όποια επιθυμία του αφέντη του!

"Κρυώνεις;"
Ήταν Ιανουάριος κι ήταν πια ολόγυμνος, φυσικά κρύωνε....!
"Μάλιστα", απάντησε κι ένας μικρός σπασμός ανατριχίλας τον ταρακούνησε…

"Πέσε στα 4 κι έλα προς τα ‘δω!" Διέταξα.

Και το παιχνίδι μόλις είχε αρχίσει…

(συνεχίζεται εδώ )

security (on) my foot...! (05.05.2003)

«Έτοιμος» σκέφτηκα επιθεωρώντας το χώρο. Όπου να’ ναι θα' ρχόταν, του είχα πει ότι μ’ αρέσουν τα ακριβή ραντεβ...

ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ MOY