Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ 01

(αληθινή μου εμπειρία)



    Πάσχιζε εδώ και ώρα για μια καλή λέξη.

    Του είχα πει ότι αν η λέξη δεν ήταν αρκετά έξυπνη, ή μεγάλη, ή γενικά δεν ήταν του γούστου μου, η τιμωρία θα ήταν ένα δυνατό σκαμπίλι στους ήδη πρησμένους από σπέρμα όρχεις. Το μικρό μεταλλικό μανταλάκι που του είχα εφαρμόσει στην άκρη της πόσθης, παρά τον πόνο που του προκαλούσε, δεν εμπόδιζε το πέος του να είναι σχεδόν σε πλήρη στύση! Ήμασταν στη παραλία του Σίμου στην Ελαφόνησο και παίζαμε scrabble, γυμνοί, ιδρωμένοι κι ερεθισμένοι από τον ήλιο και την φάση γενικότερα. Η τιμωρία του φυσικά δεν θα αργούσε να έρθει, ακόμα κι αν κατάφερνε να γράψει "σκουληκομυρμηγκότρυπα" με τα 7 γράμματα που είχε, και ήθελα να δω αν την χρειαζόταν…

    "Αργείς αγοράκι, και με τρώει η ανάποδη του χεριού μου" απείλησα.
    Σήκωσε το κεφάλι του και με κοίταξε, χοντρές στάλες ιδρώτα είχαν σχηματιστεί πάνω από το στόμα του.
    "Δε βρίσκω κάτι καλό" μουρμούρισε αλλά την ίδια στιγμή δάγκωσε τα όμορφα χείλια του από πόνο!
    Το πέος του, ενώ ήταν μισόσκληρο εδώ και ώρα από τη καύλα της όλης φάσης, τώρα και μόνο από τη σκέψη της σφαλιάρας που τον απειλούσε, μέσα σε δέκατα δευτερολέπτου ήταν σε πλήρη στύση, σχεδόν μελανό στο σημείο που το πίεζε το μανταλάκι αφού δεν άφηνε το αίμα να κυκλοφορήσει ελεύθερα.

    Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου έδειχνε πόσο πολύ μαζοχιστής ήταν! Ο Χριστόφορος ήταν μια γνωριμία μόλις 10 ημερών, ένα υπέροχο πλάσμα 22 χρόνων, μελαχρινός, 189 ύψος, με τέλειο γυμνασμένο κορμί, ειδικά πάνω από τη μέση – ο πισινός ήταν ασύμμετρα πλαδαρός αλλά μου είχε υποσχεθεί πως σύντομα θα το φρόντιζε - με πολύ ιδιαίτερα όμορφο πρόσωπο, με τεράστια μάτια και πολύ σαρκώδη χείλια, και το σπουδαιότερο, σκλάβος στη ψυχή και στο σώμα! Δεν το παραδεχόταν όμως αυτό, θεωρούσε πως τον ερέθιζε το ίδιο και η βία και η τρυφερότητα – πράγμα απόλυτα άτοπο - κι επειδή ένιωθα στα κόκκαλά μου τη καταιγίδα που δε θα αργούσε να έρθει στο μυαλό του, του πρότεινα αυτή την τριήμερη εκδρομή, πολύ νωρίς για τη γνωριμία μας είναι αλήθεια, αλλά ήθελα να εκμεταλλευτώ στο έπακρο αυτά που ήθελε να μάθει και να πάθει από εμένα. Η μοναδική άλλη ομοφυλόφιλη εμπειρία που είχε μέχρι τώρα ήταν ένας τύπος που απλά τον έστηνε στα τέσσερα και του βίαζε τα τριχωτά του πισινά – το μόνο μελανό σημείο στην εμφάνισή του, αλλά μου είχε ζητήσει από την αρχή για δικούς του λόγους να μην επέμβω στο θέμα – χωρίς καμία άλλη σαδομαζοχιστική δραστηριότητα. Εκμεταλλεύτηκα βέβαια στο έπακρο τη δυνατότητα του να δέχεται την απότομη διείσδυση απόλυτα στωικά αλλά αυτές τις 10 μέρες είχε ήδη μάθει πάρα πολλά από μένα. Κι αυτό το τριήμερο θα ήταν μια μικρή κατάβαση στη κόλαση!

    Ρύθμισα κάτι το κινητό μου και του χούφτωσα απαλά τους όρχεις.
    "Αν δε γράψεις κάτι στο επόμενο λεπτό, θα στους λιώσω!" είπα και με το ελεύθερό μου χέρι του σήκωσα το πηγούνι να με κοιτάξει.
    "Τελείωνε!"

    Ήταν σχεδόν τέλος Σεπτέμβρη, περασμένες 5, ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει αρκετά προς τον ορίζοντα, είχε πολύ λίγο κόσμο στην απέραντη παραλία, κι όσοι ήταν, ήταν περισσότερο νέα ζευγαράκια, σκηνίτες, νεοχίπις, ελεύθερα άτομα, σχεδόν όλοι γυμνιστές. Η θερμοκρασία ήταν τέλεια κι είχαμε στήσει μια τέντα σε τέσσερεις μικρούς στύλους για τον ήλιο, και όσο για τον άνεμο αλλά και για τα αδιάκριτα μάτια μας έκρυβε μια ομπρέλα μισοχωμένη στην άμμο, κόντρα στον αέρα. Στη προστασία της ομπρέλας είχαμε στρώσει τις πετσέτες μας και τα πράγματά μας, στη προστασία της ομπρέλας ο Χριστόφορος σε μια ύστατη προσπάθεια συγκέντρωσης, άρχισε να γράφει μια τέλεια λέξη και να την συνδυάζει με τις ήδη σχηματισμένες. Λίγο πριν βάλει το προτελευταίο γράμμα, χτύπησε η υπενθύμιση του κινητού μου.

   Μόλις που πρόλαβε να σχηματίσει στο πρόσωπο του το χαμόγελο της επιτυχίας όταν με μια απότομη κίνηση, η ανάποδη του χεριού μου βρήκε το στόχο της.
   Έβγαλε μια φωνή, αλλά αμέσως την έπνιξε στο λαρύγγι του. Του είχα απαγορέψει να εκφράζει τον πόνο του παρά μόνο με ελαφρά αγκομαχητά κι αυτά στο ελάχιστο!
    "Γιατί;" ρώτησε με παράπονο.
    "Τολμάς και ρωτάς πουστράκι; Εσύ γιατί λες;" είπα και του ξαναχούφτωσα τους όρχεις. "Ακούω!"
    "Γιατί…"
    "Ναι;" ρώτησα και άρχισα να τους σφίγγω.
    "Γιατί…"
    "Ακούω πουστράκι"
    "Αχ! Γιατί δεν πρόλαβα;"
    "Και;" έσφιξα περισσότερο
    "Αχ, γιατί έτσι ήθελες;"
    "Και;"
    Με τεράστια δυσκολία κρατιόταν να μην μου τραβήξει το χέρι από τη μέγγενη που τον τυραννούσε τόσο μαρτυρικά, το χέρι του γυρόφερνε δισταχτικά τον καρπό μου, αλλά ήξερε πώς αν έκανε κάτι τέτοιο θα επέσυρε πολύ χειρότερη τιμωρία.
    "Σ' ακούω" είπα ψύχραιμα και σφίγγοντας τους πολύτιμους, ταλαίπωρους όρχεις τους έπαιξα μέσα στη χούφτα μου εντείνοντας το μαρτύριο.
    "Δεν … ξέρω, δεν…"
    "Περιμένω, ξέρεις τι θέλω να ακούσω"
    Το σφίξιμό μου έφτανε εκεί που δε πάει άλλο, αν προσπαθούσα λίγο ακόμα σχεδόν θα τους έλιωνα, τον έβλεπα να σφίγγει τα μάτια του και να αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του από τον φρικτό πόνο κι από τη μια ηδονιζόμουν από το πλούτο των εμπειριών που θα μπορούσαμε να περάσουμε μαζί, από τη άλλη τον χαιρόμουνα τόσο γι αυτή του τη απόλυτη παράδοση του σε μένα, τον θαύμασα σχεδόν, ήθελα να τον λευτερώσω και να τον αγκαλιάσω και να τον ανταμείψω με χάδια και φιλιά για το μαρτύριο του, να τον κοιμίσω στην αγκαλιά μου σαν μωρό και να κλάψω κι εγώ με τη σειρά μου για όλο αυτό τον πόνο που του προξένησα, όσο κι αν τον ήθελε και να τον χρειαζόταν.

    Ήταν όμως πολύ νωρίς για αυτή τη πλευρά του εαυτού μου, ο Χριστόφορος ήταν μαζί μου για πολλούς και διάφορους λόγους και κανένας από αυτούς δεν ήταν να τον λυπάμαι.

    "Έλα πουστράκι, ξέρασέ το να τελειώνουμε, θέλεις να μείνεις χωρίς αρχίδια;"
    "Γιατί μου αρέσει άντρα μου, γιατί μου αρέσει, μου αρέσει!" παραδέχτηκε ξέπνοα.
    Δεν τον άφησα όμως ακόμα, μόλις που χαλάρωσα την πίεση.
    "Τι ακριβώς σου αρέσει πουστράκι", ρώτησα ήρεμα.
    "Να με πονάς, να κάνεις ότι θέλεις, ότι θέλεις, σε παρακαλώ, άσε μου τα" παρακάλεσε. ¨Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ…"
    Τον λευτέρωσα. Οι όρχεις του πρησμένοι, είχαν ένα υπέροχο βυσσινί χρώμα, σε άλλη φάση θα τους είχα φωλιάσει στο στόμα μου, να ηρεμήσουν και να ξεκουραστούν, και το πέος του είχε ερεθιστεί τόσο πολύ που η βάλανος κατακόκκινη προσπαθούσε να σκίσει τη πόσθη, για να προβάλλει κάτω από το μεταλλικό μανταλάκι.
    "Θέλεις να σου βγάλω το μανταλάκι πουστράκι;"
    Με κοίταξε.
    "Αν θέλεις"
    Είναι αλήθεια ότι δεν ήθελα, αλλά είχε τυραννιστεί πολύ το όμορφο πέος.

    Κι άλλη μια δοκιμασία κατέβηκε τότε στο άρρωστο μυαλό μου. Με μια πολύ απαλή κίνηση έπιασα το μανταλάκι και το άνοιξα σιγά - σιγά ελευθερώνοντας τη πόσθη κι αφήνοντας ελεύθερο το τεράστιο όργανο να βγάλει έξω ολόκληρη την ερεθισμένη βάλανο.

    Ο Χριστόφορος ήταν ένα από τα πιο "προικισμένα " παιδιά που είχα γνωρίσει μέχρι τότε, και σίγουρα είχε το ωραιότερο πουλί που είχα δει ποτέ! Τεράστιο αλλά απόλυτα συμμετρικό, ίσο σε πάχος από τη βάση μέχρι τη κορυφή, χοντρό και μακρύ, ολόισιο με μια ελαφριά κλίση προς τα πάνω και προς τα μέσα, έτσι ώστε όταν ήταν σε πλήρη στύση η βάλανος ακουμπούσε τον αφαλό του. Στηριζόταν δε σε δυο μεγάλους τριχωτούς όρχεις, πάντα πλούσιος σε γαλακτερό σπέρμα. Ήταν χάρμα οφθαλμών να τον βάζω να μαλακίζεται αργά μπροστά μου ή απλά να τον στήνω σε στάση προσοχής και να τον χαζεύω.

    Παρ' όλο που τα γεννητικά του όργανα ανάπνεαν ελεύθερα μετά από κάπου μισή ώρα δεν στέναξε καθόλου με ανακούφιση! Ο πόνος από ένα σφιχτό μανταλάκι σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, πόσο μάλλον σε ένα τόσο ευαίσθητο μέρος, δε συγκρίνεται καθόλου με τις στιγμές που ακολουθούν όταν σταματάει η εφαρμογή του, κι αυτό το ξέρουν μόνο όσοι το έχουν δοκιμάσει. Μπορεί να σε τρελάνει, όσο πιο αργότερα το απασφαλίζεις, τόσο χειρότερα και ειδικά αν το μανταλάκι είναι πολύ σφιχτό και μεταλλικό. Σχεδόν σφάδασε ο μικρός, έτριξε τα δόντια του, τέντωσε τα πόδια του, έσφιξε τα μπούτια του και σύσπασε τη μέση του από τον πόνο, αλλά υπάκουος όπως ήταν ούτε που τόλμησε να χαϊδευτεί για να μετριάσει το έντονο συναίσθημα.

    "Τρέλα" ψέλλισε σαν μεθυσμένος, τρελαμένος από καύλα. "Τρέλα, τρέλα, τρέλα" επαναλάμβανε σαν να μην πίστευε την αίσθηση του πόνου που του άρεσε τόσο.
    "Μας αρέσει πολύ όμως βλέπω" είπα και με την άκρη του δείκτη μου χάιδεψα ελαφρά τη βάλανό του. Σταγόνες άσπρου πηχτού σπέρματος όλο και σχηματίζονταν στο στόμιό της, πήρα μία με το δάχτυλό μου και την έφερα στα χείλη του.
    "Ναι" ψιθύρισε κι έγλυψε τη σταγόνα.


    Κι ήρθε η στιγμή της πραγματικής δοκιμασίας.



(συνεχίζεται εδώ)





security (on) my foot...! (05.05.2003)

«Έτοιμος» σκέφτηκα επιθεωρώντας το χώρο. Όπου να’ ναι θα' ρχόταν, του είχα πει ότι μ’ αρέσουν τα ακριβή ραντεβ...

ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ MOY