Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ, 21:50, ΣΑΚΗΣ

(αληθινή μου εμπειρία)







Σταμάτησα λαχανιασμένος.
Στα πόδια μου γονατισμένος και σκυφτός, με το κεφάλι προφυλαγμένο με τα χέρια και με τα μπούτια σφιχτά κλεισμένα και τις φτέρνες και τους αστράγαλους ενωμένους για να προστατέψει τα γεννητικά του όργανα, ο Σάκης, το αντικείμενο του πόθου μου.
Λαχανιασμένος κι αυτός από το 20λεπτο ανελέητο μαστίγωμα, με κόκκινα σημάδια από το σβέρκο μέχρι τις πατούσες, με τη πλάτη και τους γλουτούς ερεθισμένους και γεμάτους κόκκινα και μελανά στίγματα και πρηξίματα και γραμμές προσπαθούσε να ξαναβρεί τους κανονικούς ρυθμούς της καρδιάς του..
Απ' το χέρι μου κρεμόταν ακούραστο το μαστίγιό μου. Βαρύ, αυστραλέζικο, με είκοσι λεπτές μαύρες πλεξούδες, η κάθε μια μ' έναν πολύ λεπτό κόμπο την άκρη, έκανε τέλειο θόρυβο και είχε εκπληκτικά αποτελέσματα στο άτριχο δέρμα του Σάκη. Κάθε φορά που εδώ και είκοσι λεπτά το προσγείωνα με δύναμη πάνω του, του προξενούσα ένα δυνατό τσούξιμο που κρίνοντας από το πάγωμα της ανάσας του, λίγο αργότερα γινόταν αφόρητο. Σε δευτερόλεπτα, μια φαρδιά κόκκινη δέσμη από κόκκινες γραμμές έκανε την εμφάνιση της, με βυσσινιά κ μπλε στίγματα στις άκρες. Ότι έβλεπα απ' το σώμα του ήταν σημαδεμένο. Στην στάση που τον είχα βάλει είχα πλήρη πρόσβαση στους ώμους, τον σβέρκο, ολόκληρη τη πλάτη και τα πλευρά και τους γλουτούς. Προσέχοντας να μη χτυπήσω πολύ δυνατά τη μέση ή τα νεφρά, εστίασα τη προσοχή μου στη πλάτη και στους γλουτούς. Επί είκοσι λεπτά κατέβαζα το χέρι μου με δύναμη, σ' ένα κορμί που τη ρουφούσε αχόρταγα, που λαχτάραγε κάθε εκατοστό πόνου και σημαδιού, που λυτρωνόταν με το κάψιμο που προμήνυε καθένα σφύριγμα του φονικού οργάνου, που βυθιζόταν όλο και περισσότερο σε μια λίμνη καύλας που μόνο ένας μαζοχιστής μπορεί να καταλάβει και να νιώσει. Όποτε τον μαστίγωνα χαμηλά και τιναζόταν λίγο, καταλάβαινα ότι κάποια άκρη είχε βρει το άνοιγμα του πρωκτού του. Επέμενα πολύ εκεί, ερεθιζόμουνα πολύ να βλέπω την αντίδραση του στον οξύ πόνο, με το που τιναζόταν και ρούφαγε μέσα του το πρησμένο στόμιο, μια δεύτερη δυνατότερη μαστιγιά, έπεφτε ακριβώς πάνω στη τρύπα και σ' όλο το άνοιγμα της σχισμάδας του αποτελειώνοντας τον. Ήξερε πως δεν έπρεπε να αντιδράει ούτε με τινάγματα, ούτε με βογγητά (κανόνας 11), οπότε το δεύτερο χτύπημα ήταν απλά η υπενθύμιση.

Ο ήρωάς μου!

Βημάτιζα τώρα αργά γύρω του και που κ που οι άκρες από το μαστίγιο τον άγγιζαν χαϊδεύοντάς τον στα ερεθισμένα σημεία και τιναζόταν ανεπαίσθητα.
"Επιθεώρηση από κει που είσαι" διέταξα κάποια στιγμή και κάθισα στον καναπέ μου από πίσω του.
Αμέσως σήκωσε τους γλουτούς του ψηλά και τους άνοιξε διάπλατα, υπακούοντας στον κανόνα που είχε μάθει (10 Ι).
"Πονάει η σούφρα σου πουστράκι;"
"Ναι Κύριέ μου" ομολόγησε ο γλυκός Σάκης και με χέρια που έτρεμαν από την ένταση προσπάθησε να ανοίξει περισσότερο τους γλουτούς του.
"Δείξε μου τη σκατότρυπά σου βρωμιάρα πούστρα" είπα "και σταμάτα να τρέμεις μη σε λιανίσω!"
Πλησίασα το πρόσωπό μου κοντά. Το θέαμα ήταν απίστευτο! Τα τρεμάμενα δάχτυλα του Σάκη κρατούσαν ανοιχτή μια κατακόκκινη, τραγικά ερεθισμένη περιοχή, αναρωτήθηκα αν το είχα παρακάνει. Όλη η επιφάνεια δεξιά κι αριστερά απ' τη σχισμάδα είχε κόκκινα σημάδια, πρησμένα και εξογκωμένα. Λίγο πιο κάτω από το μέσο της, το άνοιγμα του πρωκτού, ήταν πολύ σκούρο μπλε και πρησμένο, έτοιμο να σκάσει από το αίμα που είχε μαζευτεί, έκαιγε και παλλόταν συγχρονισμένο με τις κοφτές ανάσες του, έμοιαζε να είχε λαχανιάσει κι αυτό.
Έπιασα έναν μακρύ χοντρό δονητή που είχα πρόχειρο, του έβαλα λίγο λιπαντικό κι ακούμπησα την άκρη του στον ταλαιπωρημένο πρωκτό.
"Τσιμουδιά" διέταξα στον στιγμιαία πανικοβλημένο Σάκη και με μια απότομη σπρωξιά έχωσα μέσα στο χαλαρωμένο πρωκτό το μισό εργαλείο.
Κύρτωσε τη πλάτη του από το πόνο και το ξάφνιασμα.
"Αν κουνηθείς θα σε γαμήσω με όλο του το μήκος βρωμόπουστα" μ' άκουσα να λέω "μέσα - έξω, μέσα - έξω μέχρι να βγει το κωλάντερό σου και να μην έχει κώλο να κάτσεις" φώναξα έντονα και τράβηξα μερικά χιλιοστά το εργαλείο προς τα έξω.
"Όχι, δε θα κουνηθώ" βόγκηξε, "μη το κουνήσεις σε παρακαλώ, πονάω πολύ, μη το κουνήσεις σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, άστο, άστο…"
"Αγόρι μου" είπα από μέσα μου, "άντρα μου, θεέ μου"
Το άφησα να κρέμεται αλλά κι αυτή ακόμα η κίνησή μου, τον έκανε να δαγκώσει τα χείλια του και να σκύψει το κεφάλι του από τον πόνο. Χοντρές σταλαγματιές ιδρώτα έσταζαν από τις μασχάλες του ασταμάτητα.
"Μη τυχόν σου πέσει χάμω, την έβαψες! Σφίξε τη σκυλογαμημένη σου σκατόσουφρα και κράτα το γερά!"
Ο Σάκης ξεροκατάπιε.
"Εντάξει Κύριε"
Ο μακρύς δονητής κουνήθηκε λίγο από το σφίξιμο της τρυπούλας του πρωκτού.
"Ποιος είσαι;" ρώτησα.
Ο Σάκης έσφιγγε τα δόντια, μάλλον για να αντέξει το βάρος του δονητή στη τρυπούλα του.
"ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ" είπα δυνατά.
"Ο πούστης σου" απάντησε το παιδί χωρίς δισταγμό.
"Αφού είσαι ο πούστης μου, πάρε τη θέση που είχες πριν" είπα δυνατά, "κι αν σου πέσει ο πλαστικός πούτσος από τον κώλο θα σου τον ξαναχώσω και στον δουλεύω μέχρι να βάλεις τα κλάματα".
Το παιδί υπάκουα, με κοίταξε για ένα δευτερόλεπτο παραπονεμένα αλλά αποφασιστικά, χαμήλωσε τους γλουτούς, κράτησε στη θέση του με τη βοήθεια από τα δάχτυλα των ποδιών του το μακρύ μαύρο παιχνίδι που ξεφύτρωνε από τον πρωκτό του σαν παράξενη μαύρη ουρά, και κάλυψε με τα χέρια το κεφάλι του υποψιασμένο γι αυτό που τον περίμενε. Σταγόνες ιδρώτα σχηματίστηκαν από την αγωνία του στη βάση του σβέρκου και στη κορφή της σχισμάδας του.
Ρύθμισα το κινητό μου να χτυπήσει σε δέκα λεπτά, σήκωσα τα μανίκια μου και κατέβασα με δύναμη το μαστίγιο στο σημείο που ο δονητής ξεχείλωνε τη πονεμένη τρύπα του έρωτά μου.
"Ετοιμάσου γι άλλο ένα εικοσάλεπτο πουστάρα" είπα ψέματα αλλά ηθελημένα αδίσταχτα μέσα από τα σφιγμένα μου δόντια…






Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ 01

(αληθινή μου εμπειρία)



    Πάσχιζε εδώ και ώρα για μια καλή λέξη.

    Του είχα πει ότι αν η λέξη δεν ήταν αρκετά έξυπνη, ή μεγάλη, ή γενικά δεν ήταν του γούστου μου, η τιμωρία θα ήταν ένα δυνατό σκαμπίλι στους ήδη πρησμένους από σπέρμα όρχεις. Το μικρό μεταλλικό μανταλάκι που του είχα εφαρμόσει στην άκρη της πόσθης, παρά τον πόνο που του προκαλούσε, δεν εμπόδιζε το πέος του να είναι σχεδόν σε πλήρη στύση! Ήμασταν στη παραλία του Σίμου στην Ελαφόνησο και παίζαμε scrabble, γυμνοί, ιδρωμένοι κι ερεθισμένοι από τον ήλιο και την φάση γενικότερα. Η τιμωρία του φυσικά δεν θα αργούσε να έρθει, ακόμα κι αν κατάφερνε να γράψει "σκουληκομυρμηγκότρυπα" με τα 7 γράμματα που είχε, και ήθελα να δω αν την χρειαζόταν…

    "Αργείς αγοράκι, και με τρώει η ανάποδη του χεριού μου" απείλησα.
    Σήκωσε το κεφάλι του και με κοίταξε, χοντρές στάλες ιδρώτα είχαν σχηματιστεί πάνω από το στόμα του.
    "Δε βρίσκω κάτι καλό" μουρμούρισε αλλά την ίδια στιγμή δάγκωσε τα όμορφα χείλια του από πόνο!
    Το πέος του, ενώ ήταν μισόσκληρο εδώ και ώρα από τη καύλα της όλης φάσης, τώρα και μόνο από τη σκέψη της σφαλιάρας που τον απειλούσε, μέσα σε δέκατα δευτερολέπτου ήταν σε πλήρη στύση, σχεδόν μελανό στο σημείο που το πίεζε το μανταλάκι αφού δεν άφηνε το αίμα να κυκλοφορήσει ελεύθερα.

    Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου έδειχνε πόσο πολύ μαζοχιστής ήταν! Ο Χριστόφορος ήταν μια γνωριμία μόλις 10 ημερών, ένα υπέροχο πλάσμα 22 χρόνων, μελαχρινός, 189 ύψος, με τέλειο γυμνασμένο κορμί, ειδικά πάνω από τη μέση – ο πισινός ήταν ασύμμετρα πλαδαρός αλλά μου είχε υποσχεθεί πως σύντομα θα το φρόντιζε - με πολύ ιδιαίτερα όμορφο πρόσωπο, με τεράστια μάτια και πολύ σαρκώδη χείλια, και το σπουδαιότερο, σκλάβος στη ψυχή και στο σώμα! Δεν το παραδεχόταν όμως αυτό, θεωρούσε πως τον ερέθιζε το ίδιο και η βία και η τρυφερότητα – πράγμα απόλυτα άτοπο - κι επειδή ένιωθα στα κόκκαλά μου τη καταιγίδα που δε θα αργούσε να έρθει στο μυαλό του, του πρότεινα αυτή την τριήμερη εκδρομή, πολύ νωρίς για τη γνωριμία μας είναι αλήθεια, αλλά ήθελα να εκμεταλλευτώ στο έπακρο αυτά που ήθελε να μάθει και να πάθει από εμένα. Η μοναδική άλλη ομοφυλόφιλη εμπειρία που είχε μέχρι τώρα ήταν ένας τύπος που απλά τον έστηνε στα τέσσερα και του βίαζε τα τριχωτά του πισινά – το μόνο μελανό σημείο στην εμφάνισή του, αλλά μου είχε ζητήσει από την αρχή για δικούς του λόγους να μην επέμβω στο θέμα – χωρίς καμία άλλη σαδομαζοχιστική δραστηριότητα. Εκμεταλλεύτηκα βέβαια στο έπακρο τη δυνατότητα του να δέχεται την απότομη διείσδυση απόλυτα στωικά αλλά αυτές τις 10 μέρες είχε ήδη μάθει πάρα πολλά από μένα. Κι αυτό το τριήμερο θα ήταν μια μικρή κατάβαση στη κόλαση!

    Ρύθμισα κάτι το κινητό μου και του χούφτωσα απαλά τους όρχεις.
    "Αν δε γράψεις κάτι στο επόμενο λεπτό, θα στους λιώσω!" είπα και με το ελεύθερό μου χέρι του σήκωσα το πηγούνι να με κοιτάξει.
    "Τελείωνε!"

    Ήταν σχεδόν τέλος Σεπτέμβρη, περασμένες 5, ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει αρκετά προς τον ορίζοντα, είχε πολύ λίγο κόσμο στην απέραντη παραλία, κι όσοι ήταν, ήταν περισσότερο νέα ζευγαράκια, σκηνίτες, νεοχίπις, ελεύθερα άτομα, σχεδόν όλοι γυμνιστές. Η θερμοκρασία ήταν τέλεια κι είχαμε στήσει μια τέντα σε τέσσερεις μικρούς στύλους για τον ήλιο, και όσο για τον άνεμο αλλά και για τα αδιάκριτα μάτια μας έκρυβε μια ομπρέλα μισοχωμένη στην άμμο, κόντρα στον αέρα. Στη προστασία της ομπρέλας είχαμε στρώσει τις πετσέτες μας και τα πράγματά μας, στη προστασία της ομπρέλας ο Χριστόφορος σε μια ύστατη προσπάθεια συγκέντρωσης, άρχισε να γράφει μια τέλεια λέξη και να την συνδυάζει με τις ήδη σχηματισμένες. Λίγο πριν βάλει το προτελευταίο γράμμα, χτύπησε η υπενθύμιση του κινητού μου.

   Μόλις που πρόλαβε να σχηματίσει στο πρόσωπο του το χαμόγελο της επιτυχίας όταν με μια απότομη κίνηση, η ανάποδη του χεριού μου βρήκε το στόχο της.
   Έβγαλε μια φωνή, αλλά αμέσως την έπνιξε στο λαρύγγι του. Του είχα απαγορέψει να εκφράζει τον πόνο του παρά μόνο με ελαφρά αγκομαχητά κι αυτά στο ελάχιστο!
    "Γιατί;" ρώτησε με παράπονο.
    "Τολμάς και ρωτάς πουστράκι; Εσύ γιατί λες;" είπα και του ξαναχούφτωσα τους όρχεις. "Ακούω!"
    "Γιατί…"
    "Ναι;" ρώτησα και άρχισα να τους σφίγγω.
    "Γιατί…"
    "Ακούω πουστράκι"
    "Αχ! Γιατί δεν πρόλαβα;"
    "Και;" έσφιξα περισσότερο
    "Αχ, γιατί έτσι ήθελες;"
    "Και;"
    Με τεράστια δυσκολία κρατιόταν να μην μου τραβήξει το χέρι από τη μέγγενη που τον τυραννούσε τόσο μαρτυρικά, το χέρι του γυρόφερνε δισταχτικά τον καρπό μου, αλλά ήξερε πώς αν έκανε κάτι τέτοιο θα επέσυρε πολύ χειρότερη τιμωρία.
    "Σ' ακούω" είπα ψύχραιμα και σφίγγοντας τους πολύτιμους, ταλαίπωρους όρχεις τους έπαιξα μέσα στη χούφτα μου εντείνοντας το μαρτύριο.
    "Δεν … ξέρω, δεν…"
    "Περιμένω, ξέρεις τι θέλω να ακούσω"
    Το σφίξιμό μου έφτανε εκεί που δε πάει άλλο, αν προσπαθούσα λίγο ακόμα σχεδόν θα τους έλιωνα, τον έβλεπα να σφίγγει τα μάτια του και να αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του από τον φρικτό πόνο κι από τη μια ηδονιζόμουν από το πλούτο των εμπειριών που θα μπορούσαμε να περάσουμε μαζί, από τη άλλη τον χαιρόμουνα τόσο γι αυτή του τη απόλυτη παράδοση του σε μένα, τον θαύμασα σχεδόν, ήθελα να τον λευτερώσω και να τον αγκαλιάσω και να τον ανταμείψω με χάδια και φιλιά για το μαρτύριο του, να τον κοιμίσω στην αγκαλιά μου σαν μωρό και να κλάψω κι εγώ με τη σειρά μου για όλο αυτό τον πόνο που του προξένησα, όσο κι αν τον ήθελε και να τον χρειαζόταν.

    Ήταν όμως πολύ νωρίς για αυτή τη πλευρά του εαυτού μου, ο Χριστόφορος ήταν μαζί μου για πολλούς και διάφορους λόγους και κανένας από αυτούς δεν ήταν να τον λυπάμαι.

    "Έλα πουστράκι, ξέρασέ το να τελειώνουμε, θέλεις να μείνεις χωρίς αρχίδια;"
    "Γιατί μου αρέσει άντρα μου, γιατί μου αρέσει, μου αρέσει!" παραδέχτηκε ξέπνοα.
    Δεν τον άφησα όμως ακόμα, μόλις που χαλάρωσα την πίεση.
    "Τι ακριβώς σου αρέσει πουστράκι", ρώτησα ήρεμα.
    "Να με πονάς, να κάνεις ότι θέλεις, ότι θέλεις, σε παρακαλώ, άσε μου τα" παρακάλεσε. ¨Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ…"
    Τον λευτέρωσα. Οι όρχεις του πρησμένοι, είχαν ένα υπέροχο βυσσινί χρώμα, σε άλλη φάση θα τους είχα φωλιάσει στο στόμα μου, να ηρεμήσουν και να ξεκουραστούν, και το πέος του είχε ερεθιστεί τόσο πολύ που η βάλανος κατακόκκινη προσπαθούσε να σκίσει τη πόσθη, για να προβάλλει κάτω από το μεταλλικό μανταλάκι.
    "Θέλεις να σου βγάλω το μανταλάκι πουστράκι;"
    Με κοίταξε.
    "Αν θέλεις"
    Είναι αλήθεια ότι δεν ήθελα, αλλά είχε τυραννιστεί πολύ το όμορφο πέος.

    Κι άλλη μια δοκιμασία κατέβηκε τότε στο άρρωστο μυαλό μου. Με μια πολύ απαλή κίνηση έπιασα το μανταλάκι και το άνοιξα σιγά - σιγά ελευθερώνοντας τη πόσθη κι αφήνοντας ελεύθερο το τεράστιο όργανο να βγάλει έξω ολόκληρη την ερεθισμένη βάλανο.

    Ο Χριστόφορος ήταν ένα από τα πιο "προικισμένα " παιδιά που είχα γνωρίσει μέχρι τότε, και σίγουρα είχε το ωραιότερο πουλί που είχα δει ποτέ! Τεράστιο αλλά απόλυτα συμμετρικό, ίσο σε πάχος από τη βάση μέχρι τη κορυφή, χοντρό και μακρύ, ολόισιο με μια ελαφριά κλίση προς τα πάνω και προς τα μέσα, έτσι ώστε όταν ήταν σε πλήρη στύση η βάλανος ακουμπούσε τον αφαλό του. Στηριζόταν δε σε δυο μεγάλους τριχωτούς όρχεις, πάντα πλούσιος σε γαλακτερό σπέρμα. Ήταν χάρμα οφθαλμών να τον βάζω να μαλακίζεται αργά μπροστά μου ή απλά να τον στήνω σε στάση προσοχής και να τον χαζεύω.

    Παρ' όλο που τα γεννητικά του όργανα ανάπνεαν ελεύθερα μετά από κάπου μισή ώρα δεν στέναξε καθόλου με ανακούφιση! Ο πόνος από ένα σφιχτό μανταλάκι σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, πόσο μάλλον σε ένα τόσο ευαίσθητο μέρος, δε συγκρίνεται καθόλου με τις στιγμές που ακολουθούν όταν σταματάει η εφαρμογή του, κι αυτό το ξέρουν μόνο όσοι το έχουν δοκιμάσει. Μπορεί να σε τρελάνει, όσο πιο αργότερα το απασφαλίζεις, τόσο χειρότερα και ειδικά αν το μανταλάκι είναι πολύ σφιχτό και μεταλλικό. Σχεδόν σφάδασε ο μικρός, έτριξε τα δόντια του, τέντωσε τα πόδια του, έσφιξε τα μπούτια του και σύσπασε τη μέση του από τον πόνο, αλλά υπάκουος όπως ήταν ούτε που τόλμησε να χαϊδευτεί για να μετριάσει το έντονο συναίσθημα.

    "Τρέλα" ψέλλισε σαν μεθυσμένος, τρελαμένος από καύλα. "Τρέλα, τρέλα, τρέλα" επαναλάμβανε σαν να μην πίστευε την αίσθηση του πόνου που του άρεσε τόσο.
    "Μας αρέσει πολύ όμως βλέπω" είπα και με την άκρη του δείκτη μου χάιδεψα ελαφρά τη βάλανό του. Σταγόνες άσπρου πηχτού σπέρματος όλο και σχηματίζονταν στο στόμιό της, πήρα μία με το δάχτυλό μου και την έφερα στα χείλη του.
    "Ναι" ψιθύρισε κι έγλυψε τη σταγόνα.


    Κι ήρθε η στιγμή της πραγματικής δοκιμασίας.



(συνεχίζεται εδώ)





Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, 17:30, ΠΑΥΛΟΣ 01



(αληθινή μου εμπειρία)








"Κρυώνεις;"
Ήταν Ιανουάριος κι ήταν ολόγυμνος, φυσικά κρύωνε....!
"Μάλιστα", απάντησε κι ένας μικρός σπασμός ανατριχίλας τον ταρακούνησε…

Μόλις πριν 2 ώρες είχαμε μια πρώτη επαφή από μια ιστοσελίδα γνωριμιών και ήδη εδώ και λίγη ώρα είχε υπακούσει στη πρώτη μου διαταγή:
"Θα συναντηθούμε κάτω από το σπίτι μου! Αν τελικά γουστάρουμε ο ένας τον άλλον, με το που θα μπούμε στο δωμάτιο και θα κλείσω τη πόρτα, θα σταθείς όρθιος πίσω της με το πρόσωπο στραμμένο σ' αυτήν και θα περιμένεις οδηγίες!".
Είναι μια εντολή που τη δίνω σε όλους ανεξαιρέτως όταν είναι να συναντηθούμε! Από τη στιγμή που κάποιος θα αποφασίσει να με συναντήσει, τουλάχιστον αυτό θα γίνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ! Μπορεί να συζητήσω τους όρους "υποταγής" ή τις υποτιθέμενες αντοχές του εκάστοτε επίδοξου "σκλάβου", τη πορεία του παιχνιδιού, μπορεί και αμέσως μετά από αυτή τη πρώτη, απαράβατη διαταγή ο σκλάβος να μου ζητήσει να φύγει, από ντροπή από φόβο ή μετανοιωμένος που έφτασε μέχρι εδώ, αλλά αυτό όχι! Είναι ένας απαράβατος κανόνας!
Κι έτσι κι έγινε, κοιτάζοντας μια-δυο φορές κλεφτά πάνω από τον ώμο του, στεκόταν όρθιος μπροστά από την πόρτα και περίμενε να του πω τι να κάνει.
"Βγάλε το μπουφάν σου κ κρέμασε το στο πόμολο της πόρτας" είχα πει κι υπάκουσε.
"Ξεκούμπωσε το τζίν σου κ μαζί με το σλιπάκι σου κατέβασε τα με αργές κινήσεις μέχρι τα γόνατα!"
Από τα αγαπημένα μου σημεία της κάθε φάσης, τη στιγμή που θα έβλεπα το αντικείμενο του πόθου μου τη πρώτη φορά.

Εκτός από κάποιες περιπτώσεις που ντρέπονται ή λόγω απειρίας κομπλάρουν, συνήθως τους αρέσει να μου δείχνουν το κυρίως πιάτο, ίσως τον κυριότερο γι αυτούς λόγο που μου γδύνονται και κάνουν ότι τους πω, ποτέ όμως δε μου άρεσε το στήσιμο και η αυταρέσκεια που έχουν κάποιοι, να στήνονται και με ηδυπάθεια να επιδεικνύουν τη πραμάτεια τους κουνώντας τη δεξιά-αριστερά καυλωμένοι και διψασμένοι για (το) πούτσο (μου), πάντα μου έκανε πρόστυχο και διακονιάρικο! "Γάμησέ με", "σκίσε με" ήταν εκφράσεις που όχι μόνο δε μου άρεσαν αλλά είχαν τα τελείως αρνητικά αποτελέσματα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε ανάλογα με τη διάθεσή μου και τις καύλες μου, ή τους έριχνα ένα βιαστικό πήδημα να ξεκαυλώσω ή τους έδιωχνα σχεδόν με τα παπούτσια στο χέρι! Ξεκαθάριζα από τη σύντομη μας συνομιλία στο παράθυρο διαλόγου της ιστοσελίδας ή σ' ένα σύντομο τηλεφώνημα που τις περισσότερες φορές προηγούταν της συνάντησης ότι τον άλλο τον ήθελα σεμνό , μετρημένο, χωρίς καμιά πρωτοβουλία, να έχω τον πρώτο και το τελευταίο λόγο ακόμα και στις ανάσες που θα παίρνει!

Όταν ο Παύλος κατέβασε το εσώρουχό του, ένας υπέροχος κώλος πρόβαλε θριαμβευτικά! Κάτι τέτοιες στιγμές που χάζευα τον άλλον να γδύνεται, νοσταλγούσα το καιρό που κάπνιζα, έτσι, να χάζευα αυτό το θέαμα τραβώντας και μια βαθιά τζούρα από τσιγάρο! Πλούσιος δυνατός κώλος, ολοκάθαρο δέρμα, άτριχος σχετικά και υπέροχα λευκός! Αν κι εγώ κάνω γυμνισμό με τη πρώτη ευκαιρία, μου αρέσουν τα κωλαράκια που δεν τα έχει δει ο ήλιος – ή που τουλάχιστον έχουν την ικανότητα στη μέση του χειμώνα να αποβάλλουν το όποιο μαύρισμα αποκτούν το καλοκαίρι! Έχω ένα μικρό φωτιστικό αναμμένο χάμω, λίγο πιο κει από το σημείο που συνήθως στέκονταν, και σ' αυτό το στάδιο του γδυσίματος το θέαμα είναι καύλα σκέτη. Έβαλα το χέρι μου μέσα από το παντελόνι μου κι ο Παύλος με τη άκρη του ματιού του την έπιασε αυτή μου τη κίνηση.
"Δεν έχεις δουλειά να κοιτάς πίσω σου!" είπα σοβαρά, όχι άγρια, αλλά με τον τόνο ότι εννοώ αυτό που λέω!
"Σκύψε τώρα και βγάλε τα παπούτσια σου!"
Ξέροντας πια με τι σόι ματάκια είχε να κάνει, έσκυψε με όσο πιο τεντωμένα πόδια μπορούσε κι άρχισε να λύνει τα κορδόνια του προσφέροντας μου σε πλήρη θέα την ανοιχτή του σχισμάδα...!
"Καύλα αγοράκι μου" σκέφτηκα και χωρίς δεύτερη σκέψη σηκώθηκα!
"Μείνε όπως είσαι" είπα κι έχωσα τη παλάμη μου κάθετα την ανοιχτή του χαραδρίτσα. Είχε τριχούλες και μου άρεσε αυτό, και παρόλο το κρύο της εποχής ήταν λίγο υγρές από ιδρώτα, μπορεί κι από το άγχος. Στο διαδικτυακό μας διάλογο μου είχε πει ότι είχε κάποιες εμπειρίες με "αφέντες", είχε δηλαδή φάει λίγο ξύλο στο πισινό πάνω στη πράξη και, οκ, του είχαν καρφώσει το πούτσο τους βίαια στο λαρύγγι ή και στο κώλο! Γιαλαντζί αφέντες! Του εξήγησα ότι πολύ μικρή σχέση έχω εγώ με όλα αυτά, ίσως και να τα κάνω κάποιες φορές, αλλά είναι το πιο ασήμαντο μέρος του παιχνιδιού, μερικές φορές ούτε καν διεισδύω στον άλλον με τον άλλο ή με τον άλλο τρόπο. Θα περνούσε ακόμα λίγη ώρα για να καταλάβει το είδος του καπνού που φουμάρω, κι αν θα του άρεσε ή όχι.
"Ζεστό" σκέφτηκα, κι έπιασα με τον αντίχειρα και τον δείκτη μερικές τριχούλες και του τις τράβηξα ελαφρά – το παιχνίδι του πόνου θα αργούσε λίγο ακόμα.
Ακόμα κι έτσι δυσανασχέτησε λίγο κ πήγε να κουνηθεί.
"Όπως είσαι πουστράκι", είπα έντονα! "Πονέσαμε κιόλας;"
"Όχι, εντάξει".
Κι έτσι όπως ήταν σκυμμένος, με το αριστερό μου χέρι σήκωσα το ένα κωλομέρι και με το άλλο του έδωσα μια δυνατή σφαλιάρα πάνω στη τρυπούλα.
Τραντάχτηκε, αλλά προς τιμήν του αυτή τη φορά έμεινε στη θέση του. Είχε ήδη λύσει τα παπούτσια κ περίμενε να απομακρυνθώ για να τα βγάλει.
"Μήπως πονέσαμε τώρα;"
"Όχι".
"Μας άρεσε μήπως"
Κούνησε καταφατικά το κεφάλι του, του άρεσε και ντρεπόταν λίγο, το σάλιο είχε πνίξει το λαρύγγι του από το άγχος.
Του έδωσα άλλες τρεις ελαφριές, ακριβώς πάνω στη τρυπούλα, έκαναν ένα υπέροχο θόρυβο, σαν να χτυπάς "κουφά" παλαμάκια με τις χούφτες σου. Βόγκηξε λίγο αλλά οκ, μέσα στα επιτρεπτά όρια.

Θέλω τον άλλο όσο γίνεται πιο σιωπηλό, ποτέ δε μου άρεσαν να επιφωνήματα, ακόμα και της καύλας! Νομίζω ότι τα περισσότερα είναι προσποιητά, ακόμα και του πόνου, θέλω ο άλλος να καταφέρνει να πνίγει το βογγητό του και τον πόνο του στα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια, τον έχω σε μεγαλύτερη υπόληψη έτσι, τον "λατρεύω" περισσότερο μετά, όσο περισσότερο πόνο υπομένει κ μάλιστα σιωπηλά, τόσο περισσότερο ανεβαίνει στα μάτια μου, με κάνει να νιώθω υπερήφανος γι αυτόν!


Ο σκλάβος υπομένει σιωπηλός τις όποιες δοκιμασίες που τον υποβάλλει ο αφέντης του. Αν αδυνατεί να υπακούσει, ζητάει μικρή ακρόαση (2) και αν ο αφέντης το κρίνει αναγκαίο τον φιμώνει με όποιο τρόπο κρίνει κατάλληλο.

Μπορεί να τον έτσουξαν λίγο οι σφαλιαρίτσες, σίγουρα τον καύλωσαν όμως, ένιωσα το περίνεό του θεόσκληρο! Έμενε να διαπιστώσω κάτι τελευταίο για να επιστρέψω στη θέση μου και να ξέρω ότι θα πάει καλά η βραδιά, οπότε του έτριψα λίγο την τρυπούλα με τον αντίχειρα και με μια απότομη κίνηση του τον έχωσα. Εκεί πήγε να σηκωθεί.
"Στη θέση σου!"
"Τσκ, λίγο σάλιο, κάτι, τσούζει, συγνώμη," λόγια αμήχανα κι ανακατεμένα είπε έτσι
όπως ήταν σκυμμένος.
"Τα σάλια και οι κρέμες είναι για να γυναικάκια και τις αδελφές, είσαι εσύ;"
Τουλάχιστον εξωτερικά καθόλου, άλλωστε γι αυτό και βρισκόταν μισόγυμνος απέναντί μου. Κάπου 180 ύψος, βάρος 75 κιλά, σώμα ίσως λίγο γυμνασμένο αλλά πολύ καλοφτιαγμένο και σφιχτό, και ανοιχτός καστανόξανθος με αρρενωπότατο καλοξυρισμένο πρόσωπο, όταν τον πρωτοείδα κάτω από το σπίτι μου που είχαμε δώσει ραντεβού φάνηκε αμέσως ότι είχε καταβάλλει αρκετή προσπάθεια για να μου αρέσει, λουσμένος, ξυρισμένος και με ολοκάθαρο τζίν παντελόνι. Όταν μπήκε σπίτι κι άρχισε να γδύνεται ένιωσα την ελαφριά μυρωδιά του σαπουνιού και του μαλακτικού στα ρούχα του. Άρωμα η κολόνια φυσικά ούτε για δείγμα, ήταν μέσα στους απαράβατους κανόνες του σκλάβου και που του είχα πει πριν συναντηθούμε.

Ο σκλάβος δεν φοράει αρώματα η κολόνιες, το μόνο που του επιτρέπεται στο σώμα του είναι η μυρωδιά του σαπουνιού!

Στρίβοντας τον αντίχειρα μέσα στη τρυπούλα ένιωσα και το βερικοκάκι του προστάτη του πρησμένο, αλάνθαστο σημάδι καύλας κ μου άρεσε που ήταν τόσο ορεξάτος ο μικρός. Έβγαλα το δάχτυλο και το έφερα στη μύτη μου
"Σωστός" σκέφτηκα, "ξέρει να είναι καθαρός". Το δάχτυλό μου μύριζε λίγο σαπούνι, λίγο ιδρώτα και φυσικά κώλο, καμιά σχέση με σκατίλα, την απεχθάνομαι, μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση κι ολόκληρη τη βραδιά, όχι, αλλά αυτή τη γλυκιά χαρακτηριστική μυρωδιά της βλεννογόνου του εσωτερικού του κώλου που και μόνο η θύμηση της μπορεί να καυλώσει τον σωστό "γευσιγνώστη"!
"Γδύσου τελείως", είπα κι επέστρεψα στον καναπέ να συνεχίσω το μπανιστήρι!
Υπάκουα, κλώτσησε λίγο πιο πέρα τα μισοβγαλμένα παπούτσια του, το παντελόνι με το σλιπάκι και ίσιωσε το κορμί του για να βγάλει το πουκάμισο και το φανελάκι.
Υπέροχο θέαμα! Κρεατωμένες πλάτες και ώμοι, ωραία μέση, σφιχτά μπούτια, τα φανταζόμουν ήδη με κόκκινες οριζόντιες γραμμές από τη καλαμένια μου βίτσα, ίσως να δοκίμαζα και το δερμάτινο αυστραλέζικο μαστίγιο στη πλάτη, ανάλογα πως θα έκοβα τις αντοχές του στη πορεία…
Κι έμεινε τελείως γυμνός και στήθηκε πάλι κοιτώντας τη πόρτα περιμένοντας...


Ο σκλάβος - αν σε σπάνια περίπτωση δεν του ζητηθεί το αντίθετο - δεν έχει καμιά απολύτως πρωτοβουλία και περιμένει υπομονετικά να εκπληρώνει την όποια επιθυμία του αφέντη του!

"Κρυώνεις;"
Ήταν Ιανουάριος κι ήταν πια ολόγυμνος, φυσικά κρύωνε....!
"Μάλιστα", απάντησε κι ένας μικρός σπασμός ανατριχίλας τον ταρακούνησε…

"Πέσε στα 4 κι έλα προς τα ‘δω!" Διέταξα.

Και το παιχνίδι μόλις είχε αρχίσει…

(συνεχίζεται εδώ )

security (on) my foot...! (05.05.2003)

«Έτοιμος» σκέφτηκα επιθεωρώντας το χώρο. Όπου να’ ναι θα' ρχόταν, του είχα πει ότι μ’ αρέσουν τα ακριβή ραντεβ...

ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥΔΙΑΒΑΣΜΕΝΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ MOY